چشمان سبزش رو به چشم من

روزی که گذشت یک روز بی احساس بود. هیچ احساسی به من رخنه نکرد جز خستگی . ولی هیچ خوابی هم نبود . یک حالت غریب و لعنتی داشتم . اصلا نه اینطور بگم هیچ حسی نداشتم هیچ بودم مثل یک دید وسیع . زلال و بی رنگو بدون ماده . یک محیط بی رنگ که نور سفید و یکنواختی روشنش کرده . دیروز روز عجیبی بود . حس یک احمق رو داشتم .

دلم میخواد دنیا دنیای من باشه . یک روز آرامش و خواب و خواب و خواب .... و عشق و عشق و عشق ....

میخواهم آزاد باشم . دنبال یک کلنجار درست و حسابی ام . میخواهم سرم را درد بیاورم به خودم سختی دهم . خسته شوم و سرانجام به ته خط برسم ... ولی باز هم خودزنی کنم ، بیدار بمانم برای همیشه و سرم را بخاطر این چیزها به درد بیاورم ...شاید کمی دلم آرام گیرد

میلادت مبارک ای منجی من .

خسته میمانم خسته . آنقدر خسته که کار ها میرود پی فردا.کار را میگویی فراری شده ام ازش ، مثل ماشین فراری.از زندگی خودم هم فراری شده ام. دو روز را مفت تلف کردم . نمیدانم چه مالوخولیایی به تنم افتاده که حوصله هیچ کاری جز بازی با گوشی برایم سرگرم کننده نیست.در کنارش مثلا امتحان هم دارم . مثلا باید بروم نمایشگاه کتاب . چه وقت برای خواندنم میماند.به نظرم بجای این دو روز دو شب بیداری برایم کافی باشد . خدا به خیر بگذراند این ۱۰ روز را .

کاش امشبم آن شمع طرب میآمد

وین روز مفارقت به شب میآمد

آن لب که چو جان ماست دور از لب ماست

ای کاش که جانِ ما به لب میآمد

#رهی_معیری